گفتگوی روزنامه آسیا با محسن ارژنگ و محمد شاکری (مخترعین اولین دیگ هوشمند جهان)

66
گفت‌وگوی روزنامه «آسیا» با محسن ارژنگ و محمد شاکری مخترعین اولین دیگ هوشمند جهان
فقط ۴۰ روز زمان دارید تا ایده‌های خود را عملی کنید

برای دریافت نسخه pdf خبر در روزنامه آسیا بر روی لینک روبرو کلیک کنید——->>   121

 


چنانچه ۴۰ روز از زمان شکل‌گیری جرقه اولیه یک ایده در ذهن شما سپری شود و شما اقدام به اجرایی‌کردن آن نکنید به طرز عجیبی این ایده به ذهن شخص دیگری در یک گوشه از جهان ارسال می‌شود. گویی این ایده‌ها به ذهن هر یک از ما می‌رسد و به شرطی که به خودمان ایمان و اعتقاد داشته باشیم آن را پیاده می‌کنیم و در غیر این صورت این موهبت به ذهن کسی می‌رسد که جرئت عملی کردن آن را داشته باشد.
این مخترعین توانسته‌اند برای اولین بار سیستمی را طراحی کنند که شما از سرکشی مداوم به غذا در آشپزی رها شوید، به‌راحتی در پذیرایی خانه خود استراحت کرده و کار پخت غذا را به قابلمه هوشمند خود بسپارید تا از ته‌گرفتن غذای شما جلوگیری کند. برای کسب اطلاعات بیشتر درباره این اختراع به گفت‌وگویی که این دو مخترع ترتیب داده‌ایم توجه کنید:‌
ایده این اختراع چگونه به ذهن شما رسید؟
یکی از معضلات همیشگی در آشپزی سرکشی همیشگی به غذا است و با توجه به اینکه همواره آشپز ‌بایستی خود را برای جلوگیری از ته‌گرفتن غذاها آماده نگه دارد، ایده اولیه آن به ذهن ما رسید که در این راه با همکاری دوست خوبم محمد شاکری این ایده را پیاده کردیم. جالب آنکه برای اولین بار وقتی گله و شکایت او را از هم زدن یک دیگ حلیم شنیدم و اینکه به قول خودش مجبور شد ۵ الی ۶ ساعت با یک ملاقه بزرگ در کنار دیگ بزرگ آن را هم بزند به این فکر افتادیم تا به این مشکل اساسی برای همیشه خاتمه دهیم و اینطور بود که پس از ۱ سال پروسه بررسی و تولید محصول و حدود ۶ ماه ثبت و استعلام این سیستم به نام همزن برقی و شارژی متصل به درب قابلمه به شماره ثبت اختراع ۷۱۴۹۸ در اداره ثبت اختراعات به ثبت رسیده است.
لطفا راجع به خودتان برای ما توضیح دهید.
من محسن ارژنگ کارشناس اقتصاد صنعتی از دانشگاه علامه طباطبایی هستم و هم‌اکنون در روزنامه آسیا مسئول صفحات EBusiness روزنامه «آسیا» هستم که در آن به تازه‌های تجارت الکترونیک و شیوه‌های راه اندازی کسب و کارهای اینترنتی برای خوانندگان روزنامه «آسیا» می‌پردازم.
بنده هم محمد شاکری هستم که دیپلم اتو مکانیک دارم و هم اکنون در یک شرکت خصوصی بازرگانی مشغول به کار
هستم.
در خصوص طرز کار این محصول توضیحی بفرمایید.
این سیستم که قابلیت نصب روی قابلمه‌های خانگی و دیگ‌های بزرگ را دارد بر روی در آنها نصب شده و با توجه به سفارش مشتری می‌تواند در اندازه‌های مختلف ساخته شود. تنها کاری که کاربر انجام می‌دهد این است که سیستم را روشن نموده و درجه گردش همزن را تنظیم کند.
درجه گردش همزن نیز به این دلیل است که غذاها با توجه به نوع محتویات خود نیاز به درجه خاصی از گردش دارند؛ برای مثال سوپ‌ها را می‌توان با سرعت بیشتری مخلوط کرد ولی غذاهایی همچون خورشت‌ها را ‌بایستی به آرامی مخلوط و هم زد، زیرا اگر سریع مخلوط شوند محتویات داخلی غذا از بین رفته و حالت خورشتی خود را از دست می‌دهند.
یکی از قابلیت‌های مهم این سیستم این است که پخت یک غذا به‌طور متوسط نیاز به ۶ الی۷بار هم زدن دارد که با هربار باز کردن درب قابلمه مقدار زیادی انرژی هدر می‌شود.
این سیستم قابلیت نصب آپشن‌های دیگری را نیز دارد و می‌تواند برای جلوگیری از ته‌گرفتن و سوختن غذا آنها روی سیستم سوار نمود و این آپشن ها ارزش افزوده کار را به شدت بالا می برد.
از دیگر ویژگی‌های این سیستم قابلیت شارژ آن است و شما می‌توانید حتی در مکان‌هایی که دسترسی به برق نیز نیست از آن استفاده کنید.
نکته قابل توجه در مورد شارژ آن نیز
استفاده از راندمان ۱ به ۱۰ است یعنی اگر چنانچه ۱ ساعت آن را شارژ کنید می توانید ۱۰ ساعت در آشپزی از آن استفاده کنید.
این سیستم برای اولین بار فرآیند هم زدن غذا را در حین پخت انجام داده و قابلیت پیاده سازی روی قابلمه های معمولی را دارد فقط شرکتهای سازنده می بایست قبل از تولید نهایی ظروف این سیستم روی محصول خود نصب کنند.
در واقع این سیستم با عملکرد Smart و یا هوشمند خود نسل قدیم ظروف آشپزخانه را به نسل جدید ظروف آشپزخانه‌ای تبدیل می‌کند.
لطفا برای خوانندگان آسیا توضیح دهید که آیا نمونه مشابهی نیز از این مورد در بازار وجود دارد؟
خیر. این برای اولین بار در جهان است که یک قابلمه حین پخت می‌تواند این آپشن‌ها را به‌طور همزمان اجرا کند و از این حیث در جهان بی‌نظیر است.
آیا با شرکت‌های سازنده ظروف آشپزخانه نیز وارد مذاکره شده‌اید؟
هم‌اکنون درحال مذاکره با شرکت‌های خارجی (ایتالیایی و آلمانی) هستیم ولی از بازار داخلی نیز غافل نشده‌ایم و از پیشنهادهای جدید نیز استقبال می‌کنیم. از آنجا که ما ایده‌های جدید دیگری را نیز داریم می‌توانیم درخصوص آنها با طرف‌های مذاکره گفت‌وگو کنیم و درصورت توافق این ایده‌ها را به بحث بگذاریم.
بسیاری از افراد تصور می‌کنند که هر ایده‌ای را می‌توان ثبت کرد و حق اختراع آن را با قیمت‌های گزاف به فروش برسانند. آ‌یا این طرز تلقی از اختراعات درست است؟
نکته‌ای که در مورد اختراعات وجود دارد این است که منحصربه‌فرد بودن اختراع یک بحث است و تجاری‌سازی آن موضوع مهم‌تری است که بسیاری از مخترعین به آن توجه نمی‌کنند. نکته‌ای که مخترعین ‌بایستی رعایت کنند این است که قابلیت پیاده‌سازی یک ایده مهم‌تر از جرقه اولیه است. بسیاری از ایده‌ها به‌صورت جرقه‌ای گذرا از ذهن می‌گذرد ولی چکش‌کاری آن ایده مهمتر از خود جرقه است.
به نظر من یا یک فرد باید قابلیت منطق‌گرایی و تخیل‌گرایی را به‌صورت توامان در خود پرورش دهد یا اینکه اگر به‌صورت گروهی راجع به ایده‌ای کار می‌شود، یک نفر تخیل‌گرا و یک نفر منطقی راجع به ایده‌پردازی اظهارنظر کنند. زمانی که شما با دید منطقی به ایده خود نگاه می‌کنید بایستی به این سوال جواب دهید که اگر چنانچه این محصول در بازار وارد شود، خود شما حاضر به خرید آن با قیمت مورد نظر هستید یا خیر؟ اگر در مقام خریدار کالا یا محصول مورد نظر با قیمت پیشنهادی‌تان مقرون به صرفه بوده و مشکلی را از شما حل می‌کرد، می‌توانید مطمئن باشید که ایده شما ویژگی بازاری خود را دارد.
از سوی دیگر برای دست یافتن به محصولی منحصربه‌فرد وجود یک فرد تخیل گرا نیز به بارور کردن یک ایده کمک شایانی خواهد نمود، زیرا وی محدودیتی برای رسوخ به عمق تخیل خود نخواهد داشت و تمامی مرزها را برای رسیدن به نقطه ایده‌آل خود درخواهد نوردید. تلفیق این دو ویژگی می‌تواند یک ایده را جهانی کرده و از لحاظ مالی نیز زندگی شما را متحول کند.
درخصوص جدی گرفتن ایده‌های مختلفی که افراد دارند، آیا نکته‌ای به نظر شما می‌رسد؟
یکی از مشکلات اساسی در ثبت اختراعات پروسه زمان‌بر آن است و این معضل باعث این می‌شود که یک ایده قبل از آنکه به واسطه شما ثبت شود، در خارج از کشور به ثبت برسد. نکته جالب در این رابطه این است که براساس مطلبی که در یک کتاب می‌خواندم این طور توضیح می‌داد که چنانچه پس از ۴۰ روز که ایده‌ای جدید به ذهن شما می‌رسد شما برای عملیاتی و اجرا کردن آن کاری نکنید به طرز عجیبی این ایده به ذهن شخصی دیگری در یک گوشه از جهان ارسال می‌شود. گویی این ایده‌ها به ذهن هر یک از ما می‌رسد و به شرطی که به خودمان ایمان و اعتقاد داشته باشیم آن را پیاده می‌کنیم، در غیر این صورت این موهبت به ذهن کسی می‌رسد که جرئت پیاده کردن آن را داشته باشد.
محمد شاکری : این موردی که آقای ارژنگ گفتند برای خود من پیش آمد.
موضوع از این قرار بود که از مدتها پیش ساخت یک دیفرانسیل الکتریکی ذهن من را درگیر کرده بود و با اینکه می دانستم همچنین محصولی در بازار وجود ندارد ولی اقدام به عملیاتی کردن آن نکردم و همین چند هفته پیش در خبری خواندم که شرکت اتومبیل سازی فراری Ferrari در آخرین محصول خود آن را تولید کرده است.
محسن ارژنگ : ولی پیشنهاد من این است که هر زمان ایده جدیدی به ذهن شما می‌رسد آن را در جایی یادداشت کنید، زیرا همواره «کمرنگ‌ترین مداد‌ها از پررنگ‌ترین حافظه ها ماندگارتر هستند».